Niespodzianka na World's Strongest Man 2025! Wyniki i raport

W miniony długi weekend, od 15 do 18 maja 2025 r., silni mężczyźni ze wszystkich zakątków świata zebrali się w Sacramento w Kalifornii w USA, aby zmierzyć swoją siłę i wybrać najsilniejszego z nich. To już 48. edycja World's Strongest Man 2025.

Po raz drugi z rzędu na czeskim torze dzięki fantastycznemu Ondrze Fojtů, o którego wynikach na pewno jeszcze wspomnę. Z góry mogę jednak powiedzieć, że Ondrze po raz drugi udało się znaleźć w gronie 10 najsilniejszych finalistów całych zawodów.

Podobnie jak w poprzednich latach, były to właściwie dwa wyścigi. Runda kwalifikacyjna składała się z 5 dyscyplin podzielonych na dwa dni. Kwalifikacje odbyły się 15 i 16 maja. Główne zawody odbyły się w sobotę i niedzielę 17 i 18 maja. Samo w sobie było to sporym utrudnieniem, ale warunki były takie same dla wszystkich.

Kwalifikacje

Ponownie, wszystkie rundy kwalifikacyjne były takie same dla wszystkich pięciu grup. W rundach kwalifikacyjnych zawodnicy rywalizowali w następujących konkurencjach:

• Medley z obciążeniem - 4 worki z piaskiem (różne kształty) - 130 kg, każdy z worków z piaskiem w różnych odległościach 5, 10, 15 i 20 metrów, limit czasu 75 sekund.
• Martwy ciąg na powtórzenie - 350 kg klasyczny martwy ciąg, limit czasu 1 minuta
• Medley nad głową - 2x jednorącz 90 kg, 2x kłoda 145 kg, 2x oś cyrkowa 154 kg i oś obciążona 168 kg
• Rzut tytanem - 10 worków z piaskiem o wadze 14 kg należało przerzucić nad poprzeczką o wysokości 3,65 metra, ale z różnych odległości, 2 z 7 metrów, 2 z 8 metrów, 2 z 9 metrów, 2 z 10 metrów, 1 z 11 metrów i 1 z 12 metrów, limit czasu 1 minuta
• Stone medley - 123 kg nad głowę, 158 kg na ramię, 176 kg husafell na 20 metrów i 182 kg atlas na podstawę, limit czasu 90 sekund.

Grupy zawodników do kwalifikacji zostały wcześniej rozlosowane. W każdej grupie było 5 zawodników, a tylko dwóch najlepszych awansowało do turnieju głównego. Jednocześnie wprowadzono zmianę polegającą na tym, że nie było już ostatniej osoby stojącej na atlasach finałowych między drugim a trzecim zawodnikiem w grupie (stone off). Ta faza była krytykowana przez wszystkich w przeszłości, ponieważ w jednej grupie wystarczyły 3 powtórzenia, aby wygrać, w innej grupie 12 powtórzeń nie wystarczyło. W tym roku natomiast nastąpiła znacząca zmiana - wszyscy zawodnicy ukończyli rundy kwalifikacyjne.

Ponadto 2 najlepszych z każdej grupy kwalifikacyjnej, którzy awansowali do turnieju głównego, zostało porównanych z awansującymi, a ich wyniki we wszystkich grupach kwalifikacyjnych i wyniki wszystkich awansujących zostały ocenione. W ten sposób zawodnicy nadal zdobywali punkty za swoje ogólne wyniki kwalifikacyjne przed pierwszym wydarzeniem finałowym. Najlepszy otrzymywał 10 punktów, najgorszy 1 punkt... Jest to zdecydowanie bardzo interesująca zasada, chociaż w tym roku prawdopodobnie nie znalazłem zdecydowanie słabszej grupy kwalifikacyjnej pod względem jej składu, ale z pewnością zatarło to pewne różnice jako motywację do ostatecznych punktów.

Grupa kwalifikacyjna 3

Dla trzeciej grupy chciałbym dodać, że polska legenda Mateusz Kieliszkowski wycofał się z wyścigu z powodu choroby. Niestety od samego początku było widać, że nie jest z nim najlepiej i jego wyniki były z tym zgodne.

Czwarta grupa kwalifikacyjna była chyba najciekawszą, jaką oglądałem. Ondra Fojtů, po zeszłorocznej pechowej eliminacji w stone-off, zdecydowanie chciał pokazać, na co go stać. Od razu rzucił się w wir kwalifikacji, wygrywając pierwszy i trzeci konkurs, utrzymując średnią w martwym ciągu i zawodząc tylko w przedostatnim konkursie rzutu workiem wysoko i daleko. Z drugiej strony, był w czołówce od początku wyścigu. Został zepchnięty na drugie miejsce dopiero przez lepszy wynik Treya Mitchella w ostatnim konkursie, nawet kosztem tego samego wyniku. Mówiąc za siebie, mogę powiedzieć, że Ondra wykonał świetną robotę i bardzo dobrze się to oglądało.

Luke Richardson, jeden z papierowych faworytów grupy i obecnie najsilniejszy zawodnik w Europie w 2005 roku, musiał wycofać się z wyścigu podczas pierwszej konkurencji z powodu naderwania prawego mięśnia dwugłowego. Miejmy nadzieję, że wkrótce dojdzie do siebie.

Evan T-Rex Singleton de facto powtórzył wyczyn Luke'a Richardsona, który zerwał biceps w pierwszym turnieju, tyle że tym razem na lewym ramieniu. T-Rexowi również życzymy szybkiego powrotu do zdrowia.

Finał World's Strongest Man 2025

W sumie 10 zawodników awansowało do finału, zajmując 2 pierwsze miejsca w swoich rundach kwalifikacyjnych. Co ciekawe, Stany Zjednoczone mają tylko jednego kajdaniarza w ogniu i to w postaci Treya Mitchella. Podobnie Kanada straciła większość swoich zawodników w kwalifikacjach i tylko Mitchell Hooper przeszedł dalej. Z innych krajów reprezentowanych przez jednego zawodnika, w finałach zadebiutuje oczywiście Czech w postaci Ondry Fojtů reprezentującego Czechy, a także świetny Pavlo Kordiyaka z Ukrainy i kolejny debiutant Rayno Nel z RPA. Wielka Brytania ma tutaj największą reprezentację w postaci braci Toma i Luke'a Stoltmanów, Paddy'ego Haynesa i Shane'a Flowersa. Co tu dużo mówić, Wielka Brytania z pewnością sięgnie po najwyższe laury, zwłaszcza w postaci Toma Stoltmana, który chciałby dodać czwartą statuetkę do swojej kolekcji, czy Paddy'ego Haynesa, drugiego z tegorocznym ESM. Jak to wszystko się potoczyło? Przekonamy się już teraz.

Bez chwili wytchnienia zawodnicy finałowi od razu w sobotę 17-go mierzyli swoje siły w pierwszych finałowych zawodach. Tegoroczne finały zapowiadały się bardzo ciekawie pod względem dobrze przygotowanych dyscyplin.

• Carry & Hoist - Przenoszenie 250 kg Knaack super yoke w zercher hold przez 20 metrów, a następnie na krążku wyciągnięcie 200 kg Knaack box na 8 metrów, limit 75 sekund.
• 18-calowy martwy ciąg do maksimum - oś z dużymi dyskami
• Hercules Hold - ok. 159 kg na ramię
• Flinstone press na maksa - wyciskanie hantli za głowę
• Atlas Stones - 5 kamieni o wadze od 140 do 210 kg, limit 1 minuta

Pełne wyniki będą dostępne do porównania w tabeli końcowej, ale punkty zostaną dodane do powyższych dyscyplin, aby porównać wyniki z rund kwalifikacyjnych każdego zawodnika. Tym samym zawodnicy startowali już z określoną liczbą punktów. Na przykład Ondra miał 3 punkty za 8. najlepszy wynik.

Carry & Hoist

Wspaniale jest widzieć, jak sport strongman ewoluuje, wcześniej nosili lodówki i różne naturalne narzędzia, a następnie promotorzy zaczęli tworzyć lub stworzyli różne urządzenia, aby podekscytować widzów tym wspaniałym sportem. Następnie zaczęli pojawiać się zainteresowani sponsorzy, którzy chcieli promować swoją markę podczas zawodów. W tym samym czasie, oprócz produkcji sprzętu, któremu użyczyli swojej nazwy, organizatorzy mogli puścić wodze fantazji i wymyślić coś jako pierwszą dyscyplinę finałową tegorocznego wyścigu.

Na linii startu stanęły 2 super jarzma z bardzo nisko ustawionym skokiem. Super jarzmo, które po bokach miało duże metalowe skrzynki z napisem Knaack, nie było standardowo noszone na ramionach, ale w pozycji zercher, czyli w zgięciu łokciowym rąk. Po przejściu lub przebiegnięciu 20m trasy z tym 250kg okruchem, należało podnieść kolejną 200kg skrzynię Knaack na krążku na wysokość 8m, po czym dyscyplina się kończyła. Cała dyscyplina była rozgrywana w parach, więc bardzo miło było oglądać dwóch zawodników walczących ze sobą.

Dyscyplinę ukończyli wszyscy oprócz Shane'a Fowersa. Brąz przypadł Mitchellowi Hooperowi z czasem 35,47 sekundy, znacznie szybszym niż limit czasowy. Tom Stoltman pokonał go o sekundę, z czasem 34,49 sekundy, zdobywając srebro. Wielką niespodzianką dnia był Rayno Nel z RPA, który pokonał trasę w 30,58 sekundy i zdobył złoto w tej dyscyplinie. Ondra fojtů zdobył 4 punkty, zajmując 7. miejsce w zawodach z czasem 40,95 sekundy.

18-calowy martwy ciąg

Martwy ciąg z dużymi dyskami. Jest to dokładnie ten martwy ciąg, w którym pozycja wyjściowa ręki zawodnika jest nieco wyższa, więc można było oczekiwać wyższych wyników dla wszystkich zawodników. Oczywiście nie oznacza to, że było łatwiej lub lżej. Wyniki oceńcie sami. Najniższy podniesiony ciężar, a tym samym 10. miejsce, uzyskał Luke Stoltman, podnosząc 402 kg. Teraz porównaj ten ciężar z czymś, co znasz.

Trzecie miejsce zajęli Mitchell Hooper i Tom Stoltman, którzy podnieśli 465 kg, szczerze mówiąc spodziewałem się, że Mitchell podniesie więcej, w końcu dał do zrozumienia, że chciałby w tym roku zaatakować rekord świata w klasycznym martwym ciągu, czyli chce pobić rekord Hafthora Bjornssona wynoszący 501 kg. Możliwe jednak, że była to tylko taktyka, by nie nabawić się kontuzji i oszczędzać siły na końcówkę wyścigu. Na drugim miejscu, obecnie odkrycie roku, Rayno Nel, który poradził sobie z 490 kg. Dyscyplinę wygrał świetny martwy ciąg Trey Michtell, który podniósł fantastyczne 500 kg - pół tony. Ono Trey wykonał 10 powtórzeń w kwalifikacjach z 350 kg klasycznego martwego ciągu... Ondra Fojtů zajął świetne trzecie miejsce z 465 kg i zdobył 6 punktów.

Hercules Hold

Hercules Hold, trzymanie dwóch kolumn odchylonych od siebie na czas, to przede wszystkim psychika, w tej dyscyplinie najpierw musi być głowa, a następnie chwyt. To takie proste. Organizatorzy wspomnieli, że stanie na rękach to odpowiednik 159 kg ciężaru na każde ramię. To z pewnością nie jest za mało. Trzecie miejsce Paddy Haynes z czasem 59.64. Drugie miejsce Rayno Nel z czasem 75,63 sekundy. Zwycięzca zawodów, Eddie Williams z Australii, uzyskał czas 82,14 sekundy. Ondra zajął świetne 4 miejsce i 7 punktów za czas 55,41.

Flinstone Press max

Pod tą ciekawą nazwą, przywołującą na myśl postać Freda Flinstone'a pracującego w kamieniołomie w czasach prehistorycznych, kryje się oś obciążona dwoma obrobionymi kamieniami (stąd Flinstone). W podstawie 188-kilogramowy hantel został następnie uzupełniony dyskami w kolorze kamienia. Efekt, monstrualny, fakt. Trzecie miejsce podzielone między Pavlo Kordiyaka, który do tej pory trzymał się bardziej w drugiej połowie pola startowego i Michtella Hoopera, obaj zdołali wyrwać 230 kg. Pierwsze miejsce podzielone między Toma Stoltmana i Treya Mitchella, wyrzucili oni o 11 kg więcej, finał i wygrana 241 kg. Ondra Fojtů zajął świetne 5 miejsce na 220 kg. Rayno Nel, który do tej pory dobrze rywalizował, spada po raz pierwszy w tej dyscyplinie, czy to jeszcze wystarczy? Kolejną perełką było to, że Amerykanin Lucas Hatton, który nie awansował z trzeciej grupy kwalifikacyjnej, ustanowił nowy rekord świata w tej dyscyplinie z wynikiem 252 kg. Szacunek.

Kamienie Atlasu

Końcówka po raz kolejny należała do klasycznej dyscypliny, jak chyba na wszystkich World's Strongest Man w ostatnich 30 latach. Atlas Stones, betonowe kule. Rayno Nel zdobył brąz w dyscyplinie na 4 kamienie w czasie 30,17 sekundy. Obaj jego pogromcy poradzili sobie ze wszystkimi 5 kamieniami. Drugie miejsce Trey Mitchell, 5 kamieni w 41,08 sekundy. Czy jest sens wskazywać zwycięzcę? W atlasach zawsze wygrywa Tom Stoltman, który jako obrońca tytułu musiał pracować do samego końca. Ułożył wszystkie kamienie w fantastycznym czasie 31,76, w tym samym czasie jego brat Łukasz zdołał zebrać 3 sztuki. Ondra zdołał zająć 10. miejsce za 3 kamienie w czasie 35,05 sekundy.

Wyniki były bardzo zaskakujące. Osobiście typowałem Mitchella Hoopera lub Toma Stoltmana jako faworytów do ponownego zwycięstwa. Dolne miejsca były w większości w moich typach. Oczywiście życzyłem Ondrze Fojtů jak najlepszego wyniku, ale bądźmy realistami, Ondra to młody chłopak (23 lata) i najlepsze jeszcze przed nim, nie stawiałbym go w tym roku na podium, ale muszę dodać, że jego czas jeszcze nadejdzie i mocno wierzę, że jakiś medal na pewno zrobi różnicę. Wspomniany Hooper i Tom Stoltman, obaj stanęli na podium Mitchell zabiera do domu brąz, teraz ma złoto, srebro i brąz z World's Strongest Man. Tom skończył pół punktu za nim i nie przywiezie do domu czwartej złotej statuetki w tym roku. Wszyscy zostali całkowicie zaskoczeni przez człowieka, którego nikt nie przewidział jako zwycięzcy. Podobnie jak Oleksi Novikov w 2000 roku, tym razem tytuł odbierze mu wielki Rayno Nel z RPA.

Kim do cholery jest Rayno?

Rayno Nel to siłacz i były zawodnik rugby z Republiki Południowej Afryki. Urodził się 9 maja 1995 roku. W przeszłości 2 razy zdobył tytuł Najsilniejszego Człowieka RPA, a także 2 razy tytuł Najsilniejszego Człowieka Afryki. Wszystkie 4 tytuły w 2023 i 2024 r. W ubiegłym roku został zaproszony na Siberian Power Show, gdzie złamał kość w stopie podczas drugiego wydarzenia, a mimo to udało mu się ukończyć wydarzenie i zająć 4. miejsce. W zeszłym roku startował także w SCL, gdzie wygrał finały w Afryce, Holandii i na świecie.
W rundzie kwalifikacyjnej udowodnił, że jest świetnym i silnym zawodnikiem, pokonując znacznie bardziej doświadczonych i znanych kolegów. W finale dosłownie przecierał wszystkim oczy ze zdumienia. Porównałbym go trochę do Michtella Hoopera, ponieważ zdobył tytuł w 2023 roku po minimalnym doświadczeniu na scenie pro strongman...

Tegoroczne wydarzenie było ponownie dobrze przygotowane, ponownie dobrze zorganizowane, zdecydowanie fajnie byłoby tam polecieć i być na miejscu. Szkoda, że Hafthor Bjornsson z Islandii wciąż się dąsa i ignoruje WSM po swoich doświadczeniach.

Wyniki World's Strongest Man 2025

Galeria: