Koniec pozowania, początek tańca? Lee Priest ostro przygląda się obecnym trendom

Legendarny i znany ze swojej szczerości australijski kulturysta Lee Priest wypowiedział się ostatnio bez owijania w bawełnę na temat obecnego stanu pozowania w kulturystyce. Jego krytyka dotyczyła głównie rosnącego trendu, w którym sztuka pozowania znika ze sceny i jest zastępowana przesadnym, często komicznym tańcem.

Zobacz wideo poniżej: 13:11 - 14:43

"Robicie głupka z naszego sportu"

Podczas gdy Priest przyznał, że niektóre z tanecznych przerywników mogą wydawać się zabawne na pierwszy rzut oka, dodał, gdzie widzi główny problem.

"Fajnie się to ogląda" - przyznał - "ale dla mnie sprawia to, że nasz sport wygląda głupio".

Zdecydowanie wyjaśnił, że widok umięśnionego, naoliwionego sportowca w pozującym stroju kąpielowym próbującego tańczyć jest żenujący i oderwany od istoty kulturystyki.

"Gdyby robił to samo ubrany w klubie nocnym, nie wyglądałoby to nawet w połowie tak źle" - dodał, wskazując, jak niestosownie wyglądają takie występy w kontekście zawodów kulturystycznych.

Kontrast ze złotą erą

Nowoczesne układy Lee Priesta stoją w wyraźnym kontraście z układami z czasów jego własnej rywalizacji. Przypomniał sobie legendy, takie jak Melvin Anthony, King Kamali i Vince Taylor, którzy potrafili po mistrzowsku połączyć rozrywkę z klasycznym, precyzyjnym pozowaniem.

"Kiedy Melvin, King Kamali lub Vince Taylor robili pokaz, wykonywali prawdziwe pozy, prawidłowo wykonane pozy, jako część swoich rutyn" - podkreślił Priest.

Jako doskonały przykład podał kultowy skład "Terminatora" Vince'a Taylora. Obejmowało to elementy teatralne, takie jak ładowanie wyimaginowanego pistoletu, ale natychmiast przechodziło w serię siły i estetycznych póz mięśni.

"To nie był tylko taniec, to było prawdziwe pozowanie" - powiedział bezkompromisowo Priest.

Jego komentarze są więc jasnym wezwaniem dla obecnego pokolenia zawodników. Przypomina im, że powinni szanować sztukę pozowania i zachować istotę kulturystyki na scenie - czyli mięśnie, dyscyplinę i umiejętność wyrażania tego poprzez pozy, a nie tylko choreografię taneczną.